„Madonna pod Jodłami”, obraz autorstwa Lucasa Cranacha Starszego, powstały ok. 1510 roku, stanowi jedno z najcenniejszych dzieł renesansowego malarstwa sakralnego, pełne subtelności i mistrzowskiego operowania światłem.

Młodzieńcza Maria podtrzymuje nad leżącą na parapecie poduszką nagie ciało swego syna przez cienki, malowany po mistrzowsku, ledwie widoczny woal, który okrywa także jest swobodnie rozsypane włosy. Na jej twarzy nie widać uśmiechu, a wyraz oczu skrywają opuszczone, lekko skośne powieki. Z podobną, świadomą przyszłości powagą spogląda na matkę Dzieciątko, ujmując dłońmi kiść winogron. Walor świeckiej niemal intymności współtworzy prosty strój Marii – pozbawiona dekoracji karminowa suknia i luźno na nią narzucony błękitny płaszcz; oznaką boskości są tylko dyskretne promyki aureoli nad obiema głowami. Tło stanowi widok surowego północnego krajobrazu, w którym śladami ludzkiej obecności są wczepiony w urwiste zbocze warowny zamek z wieżami i blankami, drobna figura opuszczającego zamek jeźdźca oraz wędrowiec na mostku z przydrożną kapliczką. Korony pary wysokich jodeł i brzozy o obnażonym pniu tworzą nad postaciami Marii i Chrystusa naturalną arkadę. W oddali, pod zasnutym rozdartymi chmurami niebem, rozciąga się skaliste pasmo górskie.

Obraz jest sygnowany przez Mistrza sygnetem z godłem. Godło Cranacha jest interesujące i zarazem tajemnicze. To skrzydlaty wąż w złotej koronie, który trzyma w pysku złoty pierścień z rubinem.